Hin mikla lífstíls tilraun mannsins

Við lifum á mjög sérstökum tímum þar sem breytingar gerast hraðar og hraðar, og aðeins tímaspurnsmál hvenær við gætum farið að missa tökin á þessu öllu saman. Aðalþáttur þessara breytinga eru tölvur og internetið en þær gera okkur kleift að vera í sambandi við hvort annað hvar sem er í heiminum. Sem er magnað. Sumt í þessari þróun er mjög gott en það eru aðrir vafasamir hlutir að eiga sér stað líka.

Dr. Roger Walsh prófessor í geðlækningum telur  að mannkynið sé að gera stórvæga lífstíls tilraun sem hefur aldrei áður þekkst. Staðreyndin er sú að við nútímafólk lifum meira og minna innan dyra, í tilbúnu umhverfi án náttúru, með litlu magni af ljósi sem er ekki eðlilegt fyrir okkur, borðum kaloríumiklann og næringarsnauðann mat, stundum litla líkamsrækt, erum gegnumsokkin í netheimum og lifum í gegnum netsamskipti, og erum hluti af meira og minna nafnlausu samfélagi eða " hinum einmana hópi".

Útfrá þessari lýsingu á lífstíls tilrauninni ætti ekki að koma okkur á óvart hve mörg okkar erum að þjást af þunglyndi, kvíða, streitu, orkuleysi og öðrum kvillum. 

 Walsh talar um að mögulegu er stór hluti af sjúkdómum í dag lífstíls tengdir. Hann telur að heilbrigðisstéttir þurfi í meiri mæli að beita svokölluðum lífstíls breytingar meðferðum. Þetta er nálgun sem læknar og sálfræðingar hafa vanrækt gífurlega þrátt fyrir allar þær rannsóknir á bakvið allskyns lífstíls þætti sem hafa gífurlega áhrif á einkenni eins og þunglyndi og orkuleysi. Oft með betri áhrif heldur en lyf og án aukaverkanna. Flest öll þurfum við ekki meiri lyf, því þau eru að mestu leyti leið til að halda okkur uppi með þessum einkennilega lífstíl. 

 Þessi lífstíls breyting sem Walsh talar um samanstendur af líkamsrækt, næringu, útiveru, samskiptum,  tómstundum, slökun, andlegri iðkun og þjónustu. 8 einfaldir hlutir.

Þannig fyrir þá sem eru orðnir þreyttir á þessari tilraun og farnir að sjá neikvæðu áhrif hennar þá er málið að setja sér markmið og hægt og rólega uppfæra sig upp á lífstíl sem virkar. Til að slá þrjár flugur út í einu höggi. Farið aðeins út fyrir bæjarmörkin í fallega náttúru, klædd eftir veðri og einfaldlega hlaupið um og njótið þess að upplifa hreyfinguna, útiveruna og heilbrigðu sólarbirtuna. Finnið eða viðhaldið eigin áhugamálum, svo sem að skapa tónlist eða teikna myndir, möguleikarnir eru óendanlegir. Finnið reglulega tíma til að stunda slökun. Íhugið að stunda andlega iðkanir eins og hugleiðslu og þakklætisbænir til að finna fyrir aukinni vellíðan og tilgangi í lífi ykkar. Síðast en ekki síst, að þjóna umhverfinu sínu og gefa sitt framlag, rannsóknir hafa sýnt að það er fátt sem gerir okkur eins hamingjusöm og þegar við erum sjálfslaus og hugsum um hag annarra.

Fyrir þá sem eru áhugasamir um að kynna sér Roger Walsh frekar þá er vefsíðan hjá honum: http://www.drrogerwalsh.com/ Tjékkið á þessu, nóg af góðum upplýsingum til að bæta sitt eigið líf. 

Heildræn hreinsun einstaklingsins

Þegar ég er að tala um hreinsun fyrir einstakling þá meina ég á öllum hliðum og stigum, sem þýðir: líkamleg, tilfinningaleg, hugræn og andleg. Kem hér með stuttan lista yfir hluti sem hjálpa að hreinsa og/eða opna fyrir hverri hlið:

Líkamleg: Hreint og náttúrulegt mataræði, fjölbreytt og jöfn hreyfing, meðvituð öndun, viðeigandi slökun og hvíld. Lykilatriði er að gera þetta allt með eins mikill meðvitund og hægt er, það er í sjálfu sér mesta heilunaraflið.

Tilfinningaleg: Til að byrja með meðvitund um tilfinningar, opna sig fyrir þeim, gefa eftir erfiðum tilfinningum, rækta jákvæðar tilfinningar, tengja þær við annað fólk (og dýr), dýpka þær og leyfa þeim að flæða náttúrulega.

 Hugræn: Fyrst og fremst að nota hugsanirnar rétt, hugsa um það sem maður vill (í samhengi við sjálfan sig, annað fólk og heiminn), skrifa, eiga reglulegar samræður við fjölskyldu og vini, opna sig fyrir eins mörgum sjónarmiðum og mögulegt er, lesa, íhuga gildi, dyggðir og persónuleg trúarkerfi.

Andleg: îhugun, djúp bæn, hugleiðsla, heilög sýn og bein skoðun á eðli meðvitundar og hins óendanlega.

 Og auðvitað vantar helling í þennan lista og það væri líka hægt að bæta við félagslegar og umhverfislegar hliðar, en þetta er bara það helsta að mínu mati.

Andlegt Hreysti

Egóið (hin aðskilda sjálfskennd) er ávallt fullt af afsökunum. En á endanum snúast þær allar um eitt stórt "Nei". Þannig að ástæðan fyrir afhverju við þurfum að gefa upp allar þessar afsakanir er vegna þess að þær munu ávallt gefa okkur ástæðu til að vera ekki tilbúin til að berjast á fremstu línum í þróun meðvitundar og menningar. Við þurfum að vera tilbúin og vera hæf til að slást hinn góða bardaga, skapa framtíðina saman núna, menn og konur, standandi hlið við hlið á frambrúninni, án afsakana. Þannig að þetta er ástæðan afhverju við þurfum að fara handan egósins, til þess að ná háu stigi af andlegu hreysti. Aðeins hraustir andlegir stríðsmenn geta skapað sanna uppljómaða framtíð.

Eftir Andrew Cohen stofnanda EnlightenNext.com 

 

Hvað er Heildræn Uppljómun - ítarlegri umfjöllun

Nýlega hef ég sökkt mér í frekar nýlega andlega nálgun sem kallast Integral Enlightenment eða Heildræn Uppljómun. Þetta er andleg iðkun fyrir heim í þróun sem kallar á dýpri þátttöku og víðara sjónarmiði. Þetta er leið fyrir þá sem vilja gera heiminn að betri stað en finna að helsta takmörkunin er að finna í þeim sjálfum.  

Heildræn Uppljómun er áhrifarík og nútímaleg nálgun í andlegri iðkun sniðuð til að umbreyta okkar dýpsta kjarna. Til að gera okkur í raun að uppljómuðum og kærleiksríkum verum.

Þetta er leið fyrir þá sem hafa virðingu fyrir andlegum hefðum og kerfum fortíðarinnar, en finna löngun fyrir nýrri andlegri viðleitni sem er upplýst af nýjum uppgötvunum á bæði hinu mannlega ástandi og okkar stað í alheiminum.

Heildræn Uppljómun er líka fyrir þá sem finna innst inni að andlegt líf snýst um eitthvað meira en okkar persónulegu hamingu, frið eða fullnægju og fyrir þá sem upplifa sig ringlaða gagnvart hinni sjálfmiðuðu, "farðu-þína-eigin-leið" af andlegri viðleitni í nútíma vestrænum löndum. Hún er fyrir þá sem finna sig knúnna til að umbreyta sjálfum sér ekki aðeins fyrir eigin frelsun, heldur til að þjóna hinni mestu köllun sem til er, áframhaldandi þróun lífsins, mannkynsins og vitundarinnar--og til að skapa uppljómaðri heim.

 

Okkar sýn

Þessi nálgun er stofnuð af frumkvöðli í þróunarlegri andlegri viðleitni Craig Hamilton, og hún sækist eftir til að endurlífga og uppfæra andlega veginn til að mæta þróunarlegum þörfum mannkynsins á 21.öldinni. Hún fæddist út frá þeirri uppgötvun að þó það sé margt við andlegan sannleika sem er tímalaus, hefur heimurinn breyst seinustu árþúsundin síðan helstu trúarbrögðin komu fram. Og mennirnir hafa breyst, líka.

Það er ekki lengur valmöguleiki fyrir einlæga andlega iðkendur til draga sig inní lífstíð af hugleiðslu og íhugun í einveru. Við búum í átakasömum heimi örra breytinga sem kallar á okkar innilegu þátttöku. Nýr andlegur hvati er að rísa fram, sem hvetur okkur til að fara handan okkur sjálf yfir í innilega skuldbindingu í meðvitaðri þróun heildarinnar.

Þessi nýji andlegi hvati kallar fram ný sett af andlegum æfingum. Við þurfum veg sem ekki einungis ræktar innri frið og skýrleika, heldur sem umbreytir okkur á dýpsti stigi sem einstaklingar, okkar hvatir, okkar vilja, og okkar persónuleika - sem gerir okkur kleift til að verða sannir uppljómaðir leikarar sem vinna saman til að skapa uppljómaða framtíð.

Heildræn Uppljómun er nálgun á andlegri iðkun sem hvetur til að mæta þessari þörf með því að hækka okkar einstöku, mannlegu eiginleika 21. aldarinnar til að mæta okkar einstaklings og samfélagslegum áskorunum á 21.öldinni.

Hún umvefur visku fá hinum fornu hugleiðslu hefðum, en sækir einnig fram til að losa fram mikilfenglegan andlegan möguleika innbyggðan í okkar nýþróaða eiginleika fyrir sjálfsvitund, innri skoðun, persónulegs sjálfstæði og meiri nánd í samskiptum.

 

Hvað gerir hana "Heildræna"?

Við sjáum að til að uppljómun, eða andleg umbreyting sé þýðingarsöm, verður hún að vera "heildræn" í sínum áhrifum, sem þýðir að hún verður að umbreyta hverjum þætti í okkar mannkyni, ásamt okkar samskiptum við heiminn fyrir utan. Öfugt við margar nútíma andlegar kennsluaðferðir sem segir okkar að uppljómun sé einungis innri breyting í vitundinni með engin sýnileg ytri merki, býður Heildræn Uppljómun fram ný sett af æfingum og kennslu hannaða til að kalla fram byltingu á dýpsta stigi veru okkar, sem skilur engan stein óhreyfðan í umbreytandi áhrifum á okkar sál, okkar huga og ytri tjáningu í okkar mannkyni.

Það er okkar trú að aðeins svona tegund af heilstæðri umbreytingu er nægileg til að mæta þörfum nútíma lífernis, og dýpstu löngun hins mannlega hjarta, löngunin til að verða farartæki hins óendanlega í þessum heimi.

Ef þessi nálgun heillar og nær til þín þá mæli ég eindregið með því að þú skoðir heimasíðuna þar sem hægt er að nálgast allskyns greinar, andlegar æfingar og námskeið til að komast dýpra í nálgunina og í eigin þróun. Ég er einnig nýbyrjaður með hóp í þessari nálgun þar sem við hittumst reglulega og förum í gegnum allar helstu æfingarnar og þér er velkomið að vera með ef það er eitthvað sem kallar á þig.

http://www.integralenlightenment.com/index.php

 

Hvað er Heildræn Uppljómun?

Nýlega hef ég skuldbindað mig til þess að fylgja ákveðinni nálgun í þróunarsinnaðri andlegri viðleitni sem kallast Integral Enlightenment eða Heildræn Uppljómun. Þetta er nútímaleg og áhrifarík nálgun sem byggir á því að koma á algjörri umbreytingu á stöðu mannkynsins.

Leiðandi nálgunarinnar heitir Craig Hamilton sem hefur verið að stúdera þróunarsinnaða andlega viðleitni (evolutionary spirituality) í yfir 13 ár. Hann hefur haldið fjöldan af námskeiðum og fyrirlestrum um þetta málefni og einnig verið aðstoðar ritstjóri í einu stærsta andlega tímaritinu í Bandaríkjunum í dag sem heitir What is Enlightenment? sem breyttist síðar yfir í EnlightenNext. Hann hóf sína andlega iðkun á unglingsaldri og fór snemma að heimsækja allskyns ashrams, klaustur og hefur hitt fjöldan af vitringum og andlegum meisturum. Hægt er að lesa meira um hann á heimsíðunni: www.integralenlightenment.com.

Núna þar sem allur minn hugur og mitt hjarta hefur skuldbundið sig þessari nálgun mun ég næstunni fara dýpra ofan í þessa nálgun.

Að komast í takt við þróunar ferlið

Ef við skoðum tilveruna í stóru samhengi þá má sjá að í henni er ákveðin stefna. Samkvæmt vísindalegri skoðun þá hófst alheimurinn með Miklahvelli, sem í byrjun var örlítill orku punktur sem síðar sprakk út í allar áttir og myndaði þennan alheim. Þannig má að segja að í vísindum er kominn andlegur boðskapur, við erum öll eitt, hluti af einni órjúfanlegri heild, og tilveran á sér tilgang. Ég skal koma með mín rök fyrir þessum boðskapi.

Vísindalega upplýst andleg viðleitni (Scientific informed spirituality)

Þar sem allur alheimurinn, ásamt öllu lífi sem býr í honum, öllu mannkyninu og öllum okkar upplifunum, byrjaði sem einn lítill orkupunktur, þá er hægt að sjá að í þessum litla orkupunkti voru allir möguleikar fyrir því sem síðar sprakk úr honum. Við vorum öll þarna saman í þessum punkti. Þannig samkvæmt þessari nálgun, sem stundum hefur verið köllum Evolutionary Spirituality eða Þróunarleg andleg viðleitni, erum við öll hluti af þróunar ferli alheimsins. 

Og hver kemur tilgangurinn inn í þetta? Er einhver tilgangur í tilverunni? Og hvernig vitum við það? 

Tilgangurinn kemur inn þegar við skoðum nánar þetta ferli í alheiminum. Fyrst var alheimurinn bara hrátt efni, líflaust og ómeðvitað. En þegar milljónir ára höfðu liðið þá fór líf hægt og rólega að myndast, sem síðar þróaðist yfir í flóknari lífverur. En síðar bætti alheimurinn með nýrri viðbót, sem var maðurinn með flókna rökhugsunm flóknar tilfinningar, sjálfsmeðvitund (sem sagt getan að vita að við erum meðvituð og getan að geta skoðað eigin upplifanir hlutlægt) og bjó til þessa rosalega flóknu menningu sem þekkist ekki hjá öðrum dýrum. Þannig hvað er hægt að sjá í þessu ferli? Er alheimurinn að reyna að gera eitthvað? Er einhver ásetningur í honum? Ég dirfist til að segja já, alheimurinn er að reyna að þróast.

Og hvað meina ég með því að þróast? Að bæta einhverju nýju við. Einhverju sem var ekki til staðar. Þar sem aðeins efni var, ákvað heimurinn að búa til líf, eða efni með dýpri vitsmuni og síðar mannlega hugsun sem er í raun efni með enn dýpri vitsmuni. Þannig er tilgangur alheimsins að bæta einhverju nýju við, nýrri og stærri tengingu, meiri dýpt, meiri vitsmunum.

Alheimurinn hefur ásetning, og við getum fundið fyrir þessum ásetningi í okkar, því innst inni, erum við alheimurinn, því allt er alheimurinn, það er enginn aðskilnaður, þetta er allt ein heild. Við upplifum þennan ásetning sem löngunina til að þróast, til að þroskast, til að betrumbæta. Og við fylgjum þessum ásetningi, þessari löngun og ýtum frá okkur hugmyndinni um að við séum aðskildir einstaklingar, þá fer lífið að fljóta með okkur. Vitsmunir alheimsins og vitsmunir mannsins renna saman í eitt. Lífið umbreytist í spennandi ævintýri, þar sem við sitjum í sama sæti og alheimurinn og höldum áfram að þróa hann upp í hærri og dýpri víddir. 

Hver er munurinn á Sál og Anda?

Hver er munurinn á Sál og Anda, eða Soul and Spirit.

Þessi tvö orð geta oft á tíðum komið af stað talsverðum ruglingi. Sumir nota þau til þess að tala um það sama á meðan margir aðrir aðgreina þau og tala um þetta sé ekki hið sama. Það er talað um andann í manneskjunni, eða sálin hennar, en er þetta það sama? Helsta vandamálið í þessari umræðu er hugtaka notkunin. Ég ætla að koma með þá nálgun um að þetta séu tvö mismunandi fyrirbæri. Og hver er þá munurinn ef svo er?

Fyrst væri nauðsynlegt að skilgreina hvað fólk meinar oftast með sál eða anda, þ.e. þegar fólk talar um þetta sem eitt og hið sama. Mín tilfinning er að fólk er þá oftast að tala um innsta partinn af manni, kjarnanum, þessi upplifun sem ljáir okkur þessa einstaklings reynslu. Sem sagt, ég er einhver einstaklingur, líkamlega, tilfinningalega og vitsmunalega. Og það er þessi grunn tilfinning eða upplifun af því að vera ein-stakur, eitthvað eitt aðgreint frá öllu öðru.

Þannig að við erum að tala um þessa grunn tilfinningu að vera einstaklingur og fólk talar um það sem sál og/eða anda. En ég tel að það vera hroðalega villu að blanda þessum tveimur orðum saman. Vegna þess að annað þeirra beinir á aðra hlið veruleikans sem er mun dýpri og víðáttumeiri en þessi grunn tilfinning að vera einstaklingur. Að finna fyrir og magna upp þess grunn einstaklings upplifun er auðvitað mjög nauðsynleg, hjálpar þér að finna þinn tilgang og þína dýpstu ástríðu í lífinu, þitt dýpsta verkefni sem holdtekin sál. En með því að segja að sálin sé hið sama og andinn er það sem mesta tapið verður.

Því viðtekna sýnin er sú að andi eða Andi (með stóru A) er yfirleitt talið vera eitthvað sem er óefnislegt, handan orða, yfir-rökrænt eða eitthvað sem hugsanir og rök ná ekki yfir, eitthvað án tíma eða handan tíma eða inniheldur allan tíma, handan allra forma og alls sköpunar, hið ófædda, það sem deyr ekki, hið heilaga sem ekki er hægt að óhreinka eða skaða, það sem er yfirpersónulegt, eða fer handan þess að vera einungis persóna, hið formlausa, hið tóma, þaðan sem allt form kemur, hið eilífa og tímalausa nú.

Hljómar frekar ólíkt því sem flestir telja vera sál, sál er grunn einstaklings tilfinningin, eða kjarni hvers einstaklings á meðan hugurinn eða egóið er eins og verkfærið og líkaminn er eins og farartækið, þá er sálin stjórnandinn, dýpsta aflið eða hvatinn sem ýtir líkamanum og huganum áfram. Og sálin er í raun fyrsta sköpun hins algjöra anda og birtist sem einstaklingsform. Lykilatriði hér er að sjá að þetta grunn einstaklingsformi er ekki hið sama og einstaklings egóið, sem kemur fram á sviði hugans. Sálin er dýpri tilfinning fyrir því að upplifa sig sem einstakling sem síðar framkallar hugmyndina um að vera einstaklingur. Og eitt annað sem aðgreinir sál og anda er að sál hefur ákveðið sjónarmið, en andinn hefur engin sérstök sjónarmið, heldur er hann grunnurinn þaðan sem öll sjónarmið spretta upp úr.

En með því að blanda saman þessu hugtökum þá oftast tapast þessi sýn á Andanum, þessu takmarkalausa og hið algjöra, sem er í raun kjarni alls, og fer dýpra en grunn einstaklings tilfinning, sem er ávallt bundin við að upplifa aldrei róttæka og algjöra einingu.

Því í raun er hvergi í Andanum er staðar þar sem þú finnur nafn þitt áletrað. Í hreinum anda finnurðu hvergi sál, persónu né líkama, heldur aðeins hreina víðáttu, hreinan frið, orsök sköpunar á öllu formi. Andinn er allstaðar eins í okkur öllum á meðan allir hafa ólíkar sálir. Sálirnar eiga líka þann möguleika að vera gífurlega náið tengdar, en dýpsta einingin, ekki sameiningin, fæst með því að kafa dýpra ofan í Andann.

Ég vill undirstrika að ég er ekki að segja að andi sé betra en sál, heldur er þetta hvort tveggja nauðsynlegt. En með því að aðgreina þessi tvö orð sem benda á tvær mismunandi hliðar og upplifanir af tilverunni, þá náum við nýta möguleikann sem fæst úr því að tengjast báðum þessum hliðum betur en ekki bara einni þeirra, sem gerist ef þú blandar þessum orðum saman og gerir að öðru.

En hið fallega við sálin er að hún er það sem gerir þig að algjörum einstökum einstaklingi. Og þar sem andinn er hið eina, þá birtir hann allar þessar mismunandi og einstöku sálir til að njóta fjölbreytileika sköpunar sinnar sem kemur útfrá hinum róttæka einfaldleika.

Listin að njóta lífsins

Það er nokkuð öruggt að flest okkar upplifum mjög mikinn hraða í samfélaginu í dag, ef eitthvað, virðist hann vera hraða á sér. Við erum með allar þessar tölvur, síma og sjónvörp, tæki sem virðast vera orðin lífsnauðsynleg. Helst þurfum við að gera marga hluti í einu, borða og lesa OG horfa á sjónvarpið á sama tíma. Hverjar eru helstu afleiðingarnar?

Við gleymum oftar hvað við vorum að gera. Hver stund sem við lifum er oft á tíðum hálf stund, þar sem athyglin er dreifð á marga staði. Þetta býr til þannig áhrif að maður tekur lítið eftir mörgum hlutum sem veldur því að fáir af þeim eru skráðir sem mikilvægir hlutir í minnisskráningunni.

Við tökum ekki tímann til að virkilega njóta augnabliksins sem við erum að upplifa, sem sagt lífsins. Stór partur af athyglinni fer í að finna lausnir í framtíðinni, svo ákaft að við gleymum stundinni sem við erum í hér og nú. Og kaldhæðnislega við þetta er að fyrir mörgum er hugtakið "núverandi stund", aðeins hugtak, athyglin er sokkinn svo djúpt inn í hugtakaheiminn, að raunveruleikinn um finna fyrir núinu er orðið að furðulegri hugmynd, jafnvel klysju. "Lifa í núinu? Come on, núið er boring! Það er í raun bara nokkrar nanósekúndur, enginn upplifir núið!" Frekar fyndið verð ég að segja.

En það er eins og þessi menning gerir okkur sífellt erfitt að njóta einfaldra hluta, t.d. eins og facebook, sem veldur því að einfaldir hlutir eins og að njóta stundar með góðu rauðvínu eða góðrar máltíðar verður að mikilli áskorun, því við verðum að gera marga hluti í einu!

Þá er það spurningin, afhverju þessi hraði? Er hann einfaldlega að gerast fyrir okkur? Eða erum við að búa hann sjálf til? Ég held að seinna svarið sé mun líklegra. Ef svo er, afhverju erum við að því? Afhverju erum við að drífa okkur svona? Og fyrir hvað? Áður en við deyjum? Við getum dáið hvenær sem er, þannig að þetta er frekar mikið áhættu hlaup.

Ég skal samt vera alveg raunsær, við erum eflaust ekki að fara að hægja á okkur í bráð. En ég held að það sé gott fyrir okkur að íhuga hvort við séum í raun hamingjusöm með lífið okkar. Í alvöru, ekki bara sami gamli pollýönnu leikurinn þar sem maður gubbar út úr sér "já lífið mitt er fínt" á meðan maður er að mygla allur að innan. Þetta snýst ekki um að líta vel út þegar áfram er litið, því útlitið eitt og sér og ytra atferli færir manni ekki þá gleði og ánægju sem fylgir því að líða virkilega vel að innan.

Það sem ég held að sé að gerast í dag, nota bene, ekki mín persónulega uppgötvun, er að ástæðan fyrir afhverju flest okkar erum ekki svo hamingjusöm og uppfyllt í dag (og jafnvel farin að sætta okkur við þá staðreynd) er að athyglin hjá okkur eru útum allt, hún stoppar aldrei, hún er eins og þeytandi hvirfilvindur sem tætir allri gleði og frið í huganum. Afrakstur þess er þreytt, eirðarlaus, stressuð, gleymin og áhyggjufull manneskja.

En ég held að okkar náttúrulega ástand sé að vera hamingjusöm, friðsöm, glöð, skapandi, og að vera virkilega full af lífi og virkilega njóta þess! Og ég held að það þurfi ekki að vera flókið, þó að við höldum það flest öll.

Við þurfum að minna okkur á að við höfum val, þó við veljum oft ósjálfrétt og ómeðvitað, þá höfum við það. En fyrst þurfum við að vita hvað við viljum virkilega fá út úr þessu lífi.

Flestum finnst gaman að njóta þess að borða, njóta náttúrunnar eða góðs félagsskapar. Og í raun galdurinn við að njóta lífsins en betur, er að gefa hverri stund meiri athygli, gefa matnum meiri athygli, manneskjunni sem er með þér, náttúrunnar og jafnvel þínum eigin líkama.

Það sorglegasta sem ég veit um er að fara í gegnum lífið en án þess að hafa virkilega tekið eftir augnablikinu sem maður var í. Allt sem við gerum í raun, er ekki fyrir framtíðina, heldur til að gera stundina sem lifum og hrærumst í en dýpri og ánægjulegri. Það er ekki það sama og forðast erfiðar áskoranir og gera eitthvað létt í staðinn, heldur að gera það sem þú þarft að gera, en ekkert umfram það. Að gera meira eða minna, framkallar eirðarleysi og spennu. Líkaminn og hugurinn lætur okkur vita þegar við erum að gera of mikið eða of lítið. Ef við erum eirðarlaus, þá erum við að gera of lítið af því sem við þurfum að gera. Ef við erum spennt, þá erum við að gera of mikið af því sem við þurfum að gera.

Málið er að lífið okkar er svo þéttskipað og þétt, svo mikið um að vera, að eftir að honum líkur, munum við varla neitt oft. Hverskonar líf er það? Virkar hálf þokukennt og óskýrt.

Þannig, ég held að málið sé að velja ákveðinn tíma yfir daginn þar sem athyglinni er miðað að því sem er að gerast hér og nú, sama hvað það er. Virkilega leyfa stundinni að fylla upp athyglina. Víkka athyglina út, búa til aukið rými, sem er meira frelsi eins og segir í auglýsingunni. Það er ekki að eiga fleiri hluti, heldur að slaka á athyglinni yfir í núverandi augnablik. Marineraðu þig upp úr þessu augnabliki, gerðu það að þinni hugleiðslu. Maður þarf í raun ekki að hugleiða til að vera hamingjusamur, maður getur gert hvert einasta augnablik að hugleiðslu og byrjað að njóta þess meira.

Prufaðu bara, þetta er alvöru chill.

Konungsríkið býr hið innra - hugleiðsla er konunglegi vegurinn til ríkisins

 Það eru margar leiðir til þess að útskýra hugleiðslu, hvað hún er, hvað hún gerir og hvernig hún virkar. Það er sagt að hugleiðsla kalli fram slökunarsvörun (relaxation response). Aðrir segja að hugleiðsla sé til að þjálfa og styrkja vitundina; aðferð til að skerpa og jafna út sjálfið; leið til að stöðva stanslausar hugsanir og slaka á líkama og huga; aðferð til að róa miðtaugakerfið; leið til að losa um streitu, auka sjálfsöryggi, draga úr kvíða og þunglyndi.

Eitthvað er til í þessum fullyrðingum þar sem vísindalegar rannsóknir hafa sýnt fram á að hugleiðsla geti haft þessi áhrif. En nauðsynlegt er að leggja áhersla á að hugleiðsla í sjálfu sér er, og hefur ávallt verið, andleg iðkun. Hugleiðsla, hvort sem hún er úr Kristni, Búddisma, Hindúisma, Taóisma eða Múslima trú, var fundin upp sem leið fyrir sálina til að fara innávið, á endanum til þess að finna einingu við Guðshöfuð. "Konungsríkið býr hið innra" og hugleiðsla, frá upphafi, hefur verið konunglegi vegurinn til þess. Hvað sem hún gerir annað, og hún gerir marga heillavænlega hluti, er hugleiðsla fyrst og fremst leitin að Guði hið innra.

Ég myndi segja að hugleiðsla sé andleg en ekki trúarleg. Hið andlega snýst um raunverulegar upplifanir, en ekki einungis trúarhugmyndir; um Guð sem Grundvöll Tilverunnar, en ekki alheims pabba fígúru; um að vakna til hins sanna Sjálfs, ekki biðja fyrir litla sjálfinu sínu (egóinu); um að styrkja og þjálfa vitundina, ekki umvöndunarsömum og kirkjulegum siðferðisbeitingum um drykkju, reykingar og kynlíf; með Andanum sem fyrirfinnst í allra manna hjörtum, en ekki einungis þeim sem tilheyra ákveðnum trúarhóp. 

Hugleiðsla er andleg; bæn er trúarleg. Sem sagt beiðnis bænir þar sem ég bið Guð um að gefa mér nýjan bíl, aðstoða mig við stöðuhækkun og þannig, er trúarleg; virkar sem ósk til að styðja við litla egóið sem hefur sínar þarfir og langanir. Hugleiðsla, á annan hátt, sækist eftir til að fara handan eða út fyrir egóið á allan hátt; hún krefst einskis frá Guði, sönnum eða ímynduðum, heldur býður sig fram sem fórn fyrir meiri vitund og æðri vitund.

Hugleiðsla er þannig ekki beint partur af einhvers konar trú, heldur partur af allsherjar andlegri menningu mannkynsins, viðleitni til að beina meiri vitund og athygli að öllum sjónarmiðum lífsins. Hún er með öðrum orðum, partur af því sem hefur verið kalla hin sígilda heimspeki eða "perennial philosophy". Speki sem er heimsýn og er hægt að finna í öllum helstu andlegum kerfum og í öllum menningum.

-Lauslega þýddur partur úr bókinni Grace and Grit

 ...kem með meiri umfjöllun um hina sígildu heimspeki í næstu færslu.

Ertu það sem þú upplifir?

Hugarástandið sem flestir lifa í einkennist af því að vera niðurskipt, brotið, tvíhyggjubundið og aðskilið. Heimurinn skiptist í hluti og huga, sjálf á móti öðrum, ég hérna inni á móti öllum heiminum þarna úti. Þegar heimurinn er brotinn í tvo hluta, þekkir hann í grunninum aðeins þjáningu, sársauka, kvöl og ótta. Í bilinu á milli hlutarins og hugans, milli égsins og ekki-égsins liggur öll örvænting mannkynsins. Bilið á milli sjáandans og hinu séða.

En hægt er að upplifa algjört einingarástand með því að skoða í gegnum hlutinn og hugann, í gegnum égið og ekki-égið, því andstæðurnar enda með því að sameinast.

Ef þú skyldir ekkert af því sem ég hef skrifað hérna, prufaðu þá fylgja mér í gegnum eftirfarandi texta, slakaðu á og opnaðu þig, lestu textann bara létt yfir og sjáðu hvort þú takir eftir hvað hann bendir á. Þetta er ekki tilraun til að fá þig til að trúa einhverri kenningu heldur að sjá hvort þú takir eftir innsta ástandi vitundarinnar eins og hún er nákvæmlega núna hjá þér. Ekkert þarf að breyta heldur einungis taka eftir því sem er nú þegar til staðar. Engin frumspeki, engin trú, bara skoða eigin upplifun. Hér kemur textinn:

Leyfðu huganum þínum að slaka á. Leyfðu honum að slaka á og víkka út þangað til hann blandast við umhverfið fyrir utan hann. Taktu eftir hlutunum sem þú sérð og taktu eftir að þú sérð þá án þess að beita einhverri áreynslu. Taktu eftir þeim tilfinningum sem þú upplifir í líkamanum, þú ert var um þær án þess að beita áreynslu. Taktu eftir hugsunum sem fljóta um í huganum, og þú ert var um þær líka. Umhverfið kemur fram, tilfinningar koma fram, hugsanir koma fram og þú ert var um þetta allt saman.

Segðu mér, hver ert þú?

Þú ert ekki þínar hugsanir, þar sem þú ert var um þær. Þú ert ekki tilfinningarnar þínar, þar sem þú ert var um þær. Þú ert engir hlutir sem þú getur séð, þar sem þú ert var um þá líka.

Eitthvað í þér er um alla þessa hluti, tilfinningar og hugsanir. Segðu mér, hvað er þetta í þér sem er var um þetta allt saman?

Hvað er ávallt vakandi inní þér? Ávallt til staðar? Eitthvað í þér núna sem án áreynslu tekur eftir öllu sem kemur fram. Hvað er það?

Þessi víðáttumikla, óendanlega vitund sem er einfaldlega vitni af öllu, tekurðu ekki eftir henni?

Hvað er þetta vitni?

Þú ert þetta vitni ekki satt? Þú ert hinn hreini sjáandi, hrein vitund, hreinn andi, sem er vitni af öllu án hlutdrægni á hverri stundu. Vitundin þín er eins og opið og tómt rými og það tekur á móti því sem gerist.

Þetta snýst ekki um ímyndun, því ef þetta myndi snúast um ímyndun þá væri það aðeins einn annar hluturinn sem kemur fram í þinni vitund. Hrein vitund er ekki hugmynd, ekki ímyndun, ekki kenning eða trú. Allar hugmyndir, allar ímyndir eru hlutir, og hrein vitund er ekki hlutur þar sem hún gefur öllum hlutum tilveru og rými til þess að koma fram. Eins og tómur skjár sem birtir fram alla ljósgeisla til framkalla mynd tilverunnar.

Ef tilraunin er að reyna að uppgötva þetta vitsmunalega er það eins og að reyna að sjá hvíta bakgrunninn sem þessi texti birtist á með því að lesa textann. Eina leiðin er að sleppa athyglinni lausri á sjálft eðli upplifunar. Þennan einfalda og dularfulla eiginleika að vera meðvitaður um einhvern skapaðan hlut, hvort sem það er eigin hugsun, tilfinning, persónuleiki, annað fólk eða heimurinn umhverfis. Allt þetta birtist inní formlausri og frjálsri vitund sem þú ert í raun.